Anneke Mijsen

2018-10-27T15:16:16+00:00woensdag 19 september, 2018|

Anneke Mijsen

‘Zo wil ik leven: geworteld in God samen met de mensen om mij heen.’

Ik ben getrouwd met Rico en moeder van twee meiden van 16 en 18 jaar. Als jeugdverpleegkundige werk ik in Amsterdam. Lezen doe ik graag en gesprekken voeren over het leven. Ik hou van mensen en van alleen zijn. Verder hou ik veel van ideeën tot leven brengen. Dat kan een werkproject zijn, een knutselidee, een pan soep of een taart. Mijn kerk is de wereld en iets specifieker: Rafaël gemeente Almere.

Veel verhuizen

Als ik de keren dat ik verhuisd ben bij elkaar optel, kom ik op tien keer. Er zijn ook mensen die hun ouderlijk huis verlaten en in hun hele leven misschien nog twee keer verhuizen.
Daar ademt voor mij rust uit. Here-to-stay, een blijver zijn, niet vluchtig. Het doet ook wat met je sociale leven natuurlijk, al dat verkassen. Soms verlies je relaties doordat ze toch niet tegen de nieuwe afstand opgewassen zijn. Bovendien wonen dan veel mensen waar je een band mee hebt niet naast je deur. Ik droom wel eens van een wijk in een stad waarin iedereen woont waar ik van hou. Dan kan ik makkelijk even op de koffie bij mijn ouders, even snel een boek lenen van een vriendin of gezellig samen eten met een groepje mensen. Een beetje een woongemeenschap maar dan anders.

Woongemeenschap

Met mijn man en later ook met onze dochters erbij verhuisde ik een aantal keer. Gedreven door idealen of omdat een ander huis handiger, leuker of ruimer was. Zo belandden we vanuit Almere in een woongroep in Amsterdam. Daar waren we ‘goede buur’ voor inwonende jongeren, samen met nog een aantal vaste bewoners. Hoewel zo samenleven soms behoorlijk ingewikkeld is, heeft het ook een hoog gezelligheidsgehalte en een vanzelfsprekendheid wat je contacten betreft. Je hebt altijd wel een praatje of je doet samen een klusje in de tuin. Misschien dat daar, in die woongroep wel mijn droom geboren is voor de wijk met geliefden waar je snel even langs kunt gaan.

Terug bij af?

Als gevolg van verschillende huizen en verschillende steden zijn we ook steeds in andere kerken terechtgekomen. Omdat ik gereformeerd ben opgevoed en later zelf aansloot bij een pinkerstergemeente had ik al wat van de veelkleurigheid op het christelijke erf gezien en ervaren.
In Amsterdam kwamen we, na wat zoeken, uit bij een Anglicaanse kerk. Inmiddels zijn we (weer) in Almere beland en terug bij de Rafaël gemeente.

Wortels en vleugels

Alle plekken, mensen en kerken vanaf mijn geboorte tot nu, hebben mij iets gebracht. En vaak mocht ik ook iets geven. Verbonden zijn, daar gaat het om denk ik. Wat gaaf om dat te weten en te ervaren! Verbonden zijn, geworteld zijn in God, door Jezus. Door Hem kan ik ook verbonden zijn met mijzelf, met wie ik ben en wie ik nog mag worden. Verbonden zijn met de mensen om mij heen, aan wie ik gegeven ben en die aan mij gegeven zijn. En dat geeft mij vleugels. Zo wil ik leven: geworteld in God samen met de mensen om mij heen. En steeds weer mijn vleugels uitslaan door nieuwe dingen te leren, inspiratie op te doen, iets te durven. God geeft ons als een goede vader wortels om te groeien en vleugels om te vliegen.  En daar hoef je niet steeds voor te verhuizen gelukkig . . . dat kan overal.

Rafaël Nederland maakt gebruik van cookies die noodzakelijk zijn om deze site goed te laten functioneren. Door op akkoord te klikken geef je aan hiermee akkoord te gaan. Meer informatie over de cookies die wij gebruiken. Akkoord