Nationale Synode

Toch écht een teken van verbondenheid, hoop op herstel en belijdenis van eenheid.

Op 29 mei jl. was het zover: de Verklaring van Verbondenheid werd getekend door zo’n veertig verschillende denominaties. Gelukkig was Rafael Nederland ook vertegenwoordigd in de persoon van Gerard van Rooij. Hij vindt het mooi om te zien hoe de relatie tussen de vertegenwoordigers van deze denominaties is gegroeid de afgelopen tien jaar. Hij merkt dat ook in deze groep geldt dat relatie belangrijker is dan religie.

Een prachtige kerk, in een prachtige stad. De grote kerk in Dordrecht, gebouwd in de 13e eeuw, doet al eeuwenlang trouwe dienst. Niet alleen voor de plaatselijke gelovigen, ook voor vergaderingen rond moeilijke kwesties. Zo vond daar in 1618-1619 de Nationale Synode plaats. (Een synode is trouwens gewoon een kerkelijke vergadering.)

Er was een behoorlijke verdeeldheid tussen allerlei wijze mannen, groeperingen en kerken over allerlei geloofszaken en daarom wilde men een Nationale Geloofsbelijdenis opstellen. Ze vormden een nationale synode en een aantal keren kwamen zij bij elkaar om over deze belijdenis te praten. Natuurlijk ging dit niet zonder slag of stoot en een van de droevige resultaten was dat één groep werd buitengesloten van dit proces: de remonstranten. De synode ging verder, er werd een belijdenis opgesteld en er werd besloten dat er behoefte was aan een correcte Nederlandse vertaling van de Bijbel. Deze werd zo’n 20 jaar later afgerond: de Staten Vertaling was een feit.

Eeuwen verstreken en rond 2009 verenigden protestantse gelovigen van allerlei gezindten zich in een interkerkelijke stichting met de welluidende naam: de Nationale Synode. Natuurlijk was de beste plek om deze stichting vorm te geven en samen te komen dezelfde plek als vierhonderd jaar daarvoor, de grote kerk in Dordrecht. Het duurde nu iets langer dan toen, maar na 10 jaar was hij toch echt klaar: de Verklaring van Verbondenheid. Meer dan veertig verschillende geloofsgemeenschappen zetten hun handtekening en verklaarden daarmee dat ze gezamenlijk de eenheid willen bevorderen en vieren. Wat dit in de praktijk gaat betekenen voor deze veertig denominaties is moeilijk te zeggen. Vooralsnog gaat eenieder op zondag weer naar zijn eigen gebouw.

Toch is het een prachtig statement wat gezien werd in Nederland: de politiek, burgemeester van Dordrecht, de media en andere belangstellenden waren aanwezig. Wat misschien het meest bijzonder was, dat de groep die ooit de deur werd gewezen, de remonstranten, ook betrokken waren. En dat is toch écht een teken van verbondenheid, hoop op herstel en belijdenis van eenheid.

Ben je benieuwd naar deze verklaring en wil je hem lezen? Klik dan door. Je kunt hem ook zien, hij hangt in het Dordtse museum, samen met een kunstwerk wat deze verbondheid uitbeeld. Het is te zien, niet als een museumstuk of kunstvoorwerp, maar als getuigenis dat christenen, hoe verschillend ook, zich met elkaar verbonden weten in Jezus Christus, Zoon van God en Verlosser!